Galego:
¿Teño dereito de estar enfadada, de apoiar con palabras e non con feitos o que está a acontecer en España?
"Ti nin sequera estás alí", "Non estás deixando a túa pel e voz nas rúas", "É moi doado apoiar algo dende a comodidade do teu ordenador no teu ben pagado posto de traballo a moitos kilómetros do problema...", "Ti non pasas as noites na rúa", "Ti non riscas receber unhas boas ostias dos antidisturbios", "¡Ti nin sequera votas!", "Quen che dixo a ti que isto ten algo que ver contigo?".
Todo iso vén a miña cabeza coma una voráxine desctructiva de pensamentos alleos... Pero a parte que teño dentro resposta:
"Ten. Claro que ten. Ten moito que ver conmigo. Precisamente por iso. Precisamente porque nin estou nin podo sumarme a elas nin podo votar. Precisamente. Porque tiven que marchar da casa. Porque estou lonxe dunha terra á que amo. Pola que devezo e morro. Unha terra que é a terra dos meus país, tíos, avós... da miña irmá... da miña familia. A terra que vai herdar o meu sobriño. Unha terra da que marchei para gañar a vida despois de dous anos desesperada buscando traballo. Unha terra á que tento achegarme aos poucos, achegándome de continente en continente, de país en país...
A terra na que quero estar. Na probablemente non poderei estar se as cousas non cambian.
E por iso debería ter dereito a decidir o seu futuro. Por iso é tan inxusto que por levar MESES (nin anos, nin ser filla de alguén que se foi, simplemente meses) fóra dela perda automáticamente o meu dereito a elexir aos que, espero, vaian a ser os meus gobernantes nun futuro próximo (porque as eleccións son cada catro anos, e eu espero e desexo ferventemente poder volver a casa antes das seguintes).
PRECISAMENTE porque tiven que deixar a terra, como tantos outros estamos a facer, debería ter dereito a opinar sobre o que está acontecer.
PRECISAMENTE porque non podo estar ahí, debería ter o dereito a estar dalgún xeito.
E agradecer e apoiar aos que sí están, por levar a parte máis difícil nos seus hombros, mentras eu teño "a sorte" (que non podo negar) de estar na miña cómoda cadeira de oficina, testemuñando todo a través dunha pantalla...
Español:
¿Tengo derecho de estar enfadada, de apoyar con palabras y no con hechos lo que está pasando en España?
"Si tú ni siquiera estás ahí", "Tú no te dejas la piel y la voz en las calles", "Es muy fácil apoyar algo desde la comodidad de tu ordenador en tu bien pagado puesto de trabajo a muchos kilómetros del problema…”, “Tú no te pasas las noches en la calle”. “Tú no te arriesgas a recibir unas buenas ostias de los antidisturbios”, “¡Si tú ni siquiera puedes votar!”, “¿Qué te hace pensar que esto tiene algo que ver contigo?”.
Todo eso viene ami cabeza como una destructiva vorágine de pensamientos ajenos… Pero la parte que tengo dentro de mí, responde:
"¡Claro que tiene que ver conmigo! ¡Tiene mucho que ver conmigo! Precisamente por eso. Precisamente porque ni estoy ni puedo sumarme a ellas ni puedo votar. Porque me tuve que ir de casa. Porque estoy lejos de una tierra a la que amo. Que ansío y por la que muero. Una tierra que es la tierra de mis padres, tíos, abuelos… de mi hermana… de mi familia. La tierra que va a heredar mi sobrino. Una tierra de la que tuve que marchar para ganarme la vida después de dos años desesperada buscando trabajo. Una tierra a la que intento acercarme a los poquitos, de continente en continente, de país en país…
La tierra en la que quiero estar. En la que probablemente no podré estar si las cosas no cambian.
Y por eso debería tener derecho a decidir su futuro. Por eso es tan injusto que por llevar MESES (ni siquiera años, ni ser simplemente hija de alguien que se haya ido, simplemente meses) en este país pierda automáticamente el derecho a elegir los que, espero, sean mis gobernantes en un futuro próximo (porque las elecciones son cada cuatro años, y yo espero y deseo fervientemente poder volver a casa antes de las siguientes).
PRECISAMENTE porque tuve que dejar mi tierra, como tantos otros estamos teniendo que hacer, debería tener derecho a opinar sobre lo que está pasando.
PRECISAMENTE porque non podo estar ahí, debería tener el derecho de estar de alguna manera."
Y respiro hondo. Y sigo a dirigir mi apoyo y mis agradecimientos a los que sí están, por llevar sobre sus hombros la parte más difícil, mientras yo tengo “la suerte” (que no puedo negar) de estar en mi cómoda silla de oficina, presenciando todo a tavés de una pantalla…
English:
Do I have the right of being mad? Of supporting with words and not with facts what is happening in Spain?
"You are not even there", "You are not leaving everything in the streets, your strength and your voice", "It is so easy to support a cause in the comfort of your PC in your well paid job kilometres away from the problem…”, “You are not spending the nights in the streets”. “You are not risking to be beaten by the cops”, “You can not even vote!”, “ What makes you think this has something to do with you?”.
All that comes into my mind like a destructive hustle and bustle pronounced by someone else… But the part inside of me answers:
"Of course it has something to do with me! It has a lot to be with me! And that is exactly why. Because I am not there and I can not join them nor can I vote. Because I had to leave home. Because I am far away of a country I love. A country I yearn and die for. The country of my parents, aunts and uncles, grandparents… of my sister… of my family. The country my nephew is gonna inherit. A land I had to leave to make a living alter two years looping for a job. A land I try to be close to little by little, from one continent to other, from one to other country…
The land, the country, where I want to be. Where I will probably not be able to be if things do not change.
And that is why I should have the right to decided its future. That is so unfair that alter being some MONTHS (no years, no being the son of someone who had to leave) in other country I lose the right to chose who, I hope, would be my governors, in a near future (because elections are every four years, and I hope and wish to be home before the next ones).
IT IS BECAUSE I had to leave my country, as so many of us are having to do, that I should have the right to give my opinion about what is going on.
IT IS BECAUSE I can not be there, that I should have the right to be somehow."
And I take a deep breath. And I keep giving my thanks and support to the people that is actually there, carrying on the shoulders the real weight and the worse part of this revolution, while I am “lucky” (and I can deny I am) enough for be sitting in my comfortable office chair, being witness of everything through a screen…
0 comentarios:
Publicar un comentario en la entrada